درگاه پرداخت بدون اینماد — واقعیت کامل

اگر در اینستاگرام می‌فروشید، احتمالاً به این دیوار خورده‌اید: می‌خواهید مشتری آنلاین پرداخت کند، درگاه می‌خواهید، و به شما گفته می‌شود اول باید نماد اعتماد الکترونیکی بگیرید. اینماد هم سایت می‌خواهد، مجوز می‌خواهد، و وقت می‌برد.

این نوشته دقیقاً می‌گوید چه چیزی بدون اینماد ممکن است، چه چیزی ممکن نیست، و کدام راه‌ها فقط به‌نظر راه‌حل‌اند.

اینماد دقیقاً چیست و چرا درگاه به آن گیر می‌دهد

نماد اعتماد الکترونیکی، تأییدیه‌ای است که به یک کسب‌وکار مشخص برای یک دامنهٔ مشخص داده می‌شود. کارکرد اصلی‌اش این است که پشت یک سایت فروشنده، یک هویت حقیقی یا حقوقی قابل پیگیری وجود داشته باشد.

به همین دلیل است که شرکت‌های پرداخت برای درگاه اختصاصی آن را می‌خواهند: وقتی پول مردم از مسیری عبور می‌کند، باید معلوم باشد اگر کالا نرسید، شکایت به نام چه کسی ثبت می‌شود. این یک سخت‌گیری بی‌دلیل نیست؛ همان چیزی است که باعث می‌شود خریدار به پرداخت آنلاین اعتماد کند.

دو مسیر واقعاً متفاوت برای گرفتن پول

بیشتر سردرگمی از اینجا می‌آید که این دو را یکی می‌گیرند. اینها از نظر فنی، مالی و حقوقی دو چیز کاملاً جدا هستند:

مسیر اول — درگاه به نام خودتان

شما نزد یک شرکت پرداخت حساب باز می‌کنید، درگاه به نام کسب‌وکار شما صادر می‌شود، و پول مستقیم به حساب بانکی خودتان می‌نشیند. این همان مسیری است که معمولاً اینماد می‌خواهد.

• خوبی‌اش: پول واسطه ندارد و کاملاً مال خودتان است.
• هزینه‌اش: باید مدارک و مجوز داشته باشید و فرایندش زمان می‌برد.

مسیر دوم — فروش روی ریل یک پلتفرم

در این مسیر، پرداخت روی زیرساخت پلتفرمی انجام می‌شود که خودش مجوز و زیرساخت پرداخت دارد. خریدار به پلتفرم پرداخت می‌کند، سفارش به نام شما ثبت می‌شود، و سهم شما در حساب شما داخل پلتفرم می‌نشیند تا آن را تسویه کنید.

• خوبی‌اش: از همان روز اول می‌توانید پرداخت آنلاین بگیرید.
• هزینه‌اش: پول یک مرحله واسطه دارد و تسویه فوری نیست.

کارت‌به‌کارت: راه‌حلی که هزینه‌اش را نمی‌بینید

اکثر فروشنده‌های اینستاگرام از کارت‌به‌کارت شروع می‌کنند چون رایگان به‌نظر می‌رسد. رایگان نیست — فقط هزینه‌اش روی فاکتور نمی‌آید:

• ریزش خریدار. بین «شمارهٔ کارت را می‌فرستم» تا «رسید را بفرست»، خریدار وقت دارد پشیمان شود. هر مرحلهٔ اضافه، بخشی از خریداران را می‌برد.
• وقت شما. فرستادن شماره، منتظر ماندن، دیدن رسید، تطبیق با سفارش. چند دقیقه در هر سفارش، ضربدر تعداد سفارش‌ها، ضربدر هر روز.
• رسید جعلی. عکس رسید قابل ویرایش است و هر فروشنده‌ای که مدتی این‌طور کار کرده، دست‌کم یک بار خورده است.
• دفتر حساب مبهم. ته ماه نمی‌دانید کدام واریز بابت کدام سفارش بود؛ یعنی نمی‌دانید سود کرده‌اید یا نه.

آن آخری از همه گران‌تر است. اگر می‌خواهید ببینید بی‌خبری از سود چطور محاسبه می‌شود، این را بخوانید.

مقایسهٔ سه راه

اگر می‌خواهید از امروز شروع کنید

1. روی ریل پلتفرم شروع کنید. فروشگاه بسازید، لینکش را در بایوی اینستاگرام بگذارید، و بگذارید خریدار خودش سفارش ثبت کند.
2. دو تا سه ماه داده جمع کنید. ماهی چند سفارش، میانگین مبلغ سفارش، و اینکه کدام محصول واقعاً می‌فروشد.
3. بعد سراغ اینماد و درگاه شخصی بروید. حالا می‌دانید ارزشش را دارد، و پروندهٔ فروش واقعی هم دارید.

جای وب لجند در این تصویر

وب لجند هر دو مسیر را دارد. در پلن رایگان روی ریل پلتفرم می‌فروشید و از همان روز اول پرداخت آنلاین می‌گیرید؛ وقتی درگاه خودتان را گرفتید، در پلن‌های بالاتر همان فروشگاه به درگاه شخصی وصل می‌شود و پول مستقیم به حساب خودتان می‌رود. فروشگاه، محصولات و مشتری‌ها همان‌جا می‌مانند.

و آنچه در هر دو حالت یکی است: سفارش خودکار ثبت می‌شود، موجودی کم می‌شود، مشتری در باشگاه مشتریان می‌نشیند و سود واقعی همان سفارش حساب می‌شود. دربارهٔ اینکه چرا این‌ها با هم فرق می‌کنند، اینجا نوشته‌ایم.